voor de plaatjes bij het verhaal:
http://www.flickr.com/photos/organize/?start_batch=recent_uploads
De informatie…… is de haven
De maasvlakte heeft, met haar combinatie van industrie en natuur en bedrijvigheid die uniek is voor Nederland, veel potentie. Maar toch vond ik het zelf erg tegenvallen toen ik er was. De indrukwekende horizonnen zijn mooi, maar heb je na een paar minuten wel gezien. Je voelt je nietig als je er bent.Volgens mij komt dit deels omdat je verloren loopt op de grote vlakte; Belangrijker nog is dat je niet bij de daadwerkelijke activiteit van de haven komt. Je weet dat er veel gebeurt, maar je ziet het niet. Je blijft een toeschouwer in de restruimte, de hekken en het water vormen een barrière tussen mens en haven. Het havenbedrijf moet niet een simulatie van de haven laten zien in een informatiecentrum op de restruimte van de maasvlakte, terwijl de echte activiteit volop er omheen plaatsvindt.
Uit mijn analyse blijkt dat in mijn ogen een op zichzelf staand gebouw niet het antwoord is op de door het havenbedrijf gestelde vraag. Ik heb daarom op verschillende plekken ruimte gecreëerd waar informatie over de maasvlakte te verkrijgen is. Ik heb 7 locaties bepaald waar ik het gevoel had, meer te willen zien, maar waar hekken of water me tegenhielden. Dit zijn de erstbergen van EMO, de aanleg van de tweede maasvlakte, de garnalen van de happy shrimp farm, de enorme vrachtschepen, het leidingenspel van lyondell, de silo’s van MOT en de kranen van ECT. Voor elke locatie is bepaald hoe dat gevoel van ‘meer willen’ versterkt kan worden en wat het uiteindelijk resultaat moet zijn. Immers moet je bij sommige bedrijven niet dichter bijkomen; omdat dit de illusies over de haven op zou heffen. Bij deze locaties moet de bestaande illusie versterkt worden. Bij andere locaties kun je wel dichter bijkomen, maar niet zomaar; zoals in een computer waar je met de juiste code een level verder komt, zal in de haven inspanning ook beloond worden. De middelen om de informatie te verkrijgen worden over de maasvlakte verspreid zodat de maasvlakte zelf het gebouw is.
Categorieën: - Inge Reijnen
TUSSENPRESENTATIE
Mijn fascinatie voor de maasvlakte komt eigenlijk voort uit een mistroostige gevoel. Ik ben er de eerste keer op de fiets heen gegaan en was na 4 uur fietsen echt teleurgesteld. Het was een anti-climax van een mooie route. De maasvlakte heeft met haar combinatie van industrie en natuur en bedrijvigheid die uniek is voor Nederland veel potentie. Maar toch voelen meer mensen zich nietig of verloren als ze er zijn.
Volgens mij komt dit deels omdat je verloren loopt op de grote vlakte; het gebeid is groter dan het hele centrum van Rotterdam, terwijl er maar 7 bedrijven zitten; de rest is lege ruimte. En van die lege ruimte is maar een beperkt deel bereikbaar voor de gewone mens. Bovendien kom je niet eens bij de daadwerkelijke activiteit van de haven. Je weet dat er veel gebeurt, maar je ziet een mooie horizon; maar wat er aan die horizon precies gebeurd krijg je niet te zien. Je blijft een toeschouwer die zich in de restruimte, de hekken en het water vormen een barrière tussen mens en haven.Het havenbedrijf moet niet een simulatie van de haven laten zien in een informatiecentrum op de restruimte van de maasvlakte, terwijl de echte activiteit volop er omheen plaatsvindt.
De haven moet echt een kijkje in de keuken bieden en een route langs de bedrijven en de aanleg van de maasvlakte 2 fasciliteren. De route door de haven is immers de informatie. De aantrekkingskracht van het gebied zijn de havenactiviteiten die je wil zien. Het informatiecentrum moet hierop inzoomen en onderdeel worden van de haven. De haven is de route is de informatie Uit mijn analyse blijkt dat in mijn ogen een op zichzelf staand gebouw niet het antwoord is op de door het havenbedrijf gestelde vraag. Mijn informatiecentrum zal uiteindelijk niet uit 1 gebouwtje op de geboden plek bestaan, maar meer een route door het gebied vormen waarbij op verschillende plekken ruimte gecreëerd wordt om informatie over de maasvlakte te verkrijgen.
Voor de vormgeving van mijn informatieroute wil ik kijken naar de transportstromen die er nu al zijn in de haven. De maasvlakte gaat immers over het verplaatsen van goederen; het havenbedrijf gaat nu mensen transporteren door de haven. Je hebt natuurlijk de machines die vooral in de hoogte goederen overplaatsen; niet zozeer om afstand af te leggen maar om schipperen tussen twee elementen. Daarnaast heb je sneltransport dmv van stromingen; in pijpleidingen of op schepen. Treinen en vrachtwagens zorgen voor transport naar gebieden buiten de haven.
Het inzoomen en integreren van de informatie en de haven zal letterlijk fysiek maar ook visueel plaatsvinden. Maar we moeten ook uitzoomen. Het verlangen de container te willen zien, moet eerst, net als bij mij, opgewekt worden. Want pas als je lange tijd achter de hekken zit wil je ook overheen. Telkens als je ingezoomd bent, wordt je blik gericht op een uitgezoomde horizon verder, waardoor keer op keer verlangen opgewekt wordt.
Categorieën: - Inge Reijnen · » INFOCENTRUM MAASVLAKTE
