Eindpresentatie Ariane Lelieveld

Klik hier voor mijn eindpresentatie

Klik op de afbeelding om in te zoomen te lezen en een eerste indruk te krijgen van het ontwerp voor het informatiecentrum ‘Maasvlakte’

STAPPENPLAN (ontwikkelingsstrategie)

* Analyse en conclusie / advies aan het haven bedrijf
* Onderzoek: wat is schaalloosheid? Hoe ervaart men schaalloosheid
gevoel -> nietigheid, zonder waarde, onbeduidend, ondergeschikt
welke ordening en ruimtelijkprincipe kan ik hanteren om dit gevoel te bewerkstelligen.
* In beeld brengen van het PvE middels een vlekkenplan
* In kaart brengen van de locatie en omgeving
* Hoe bereikt men het informatiecentrum vanuit zijn omgeving met de gegeven ordening
en ruimtelijke principes?
* Wie zijn de bezoekers van het infocentrum (vasstellen adh van enkele voorbeeld scenarios
* Wat dient aan deze specifieke doelgroep geboden te worden (basis voorwaarden)
* Opstellen schetsontwerp
* Hoe ga ik de eindpresentatie vormgeven? Wat laat ik zien om mijn analyse /conclusie/vormgeving en eindresultaat zo helder mogelijk van stuctuur over te brengen.

de mens verdwenen in schaalloosheid

IN HET VERSCHAALDE LANDSCHAP HAASTIG KOMEND RAAKT MEN IN VERTRAGING OM STEEDS DICHTERBIJ DE MAASVLAKTE LANGZAAM IN HET SCHAALLOZE LANDSCHAP TE WORDEN OPGEZOGEN EN TE VERDWIJNEN , DE VERSTILLING EN DE TIJDLOZE WERELD NABIJ

presentatie ariane 3 november

1. fascinatie
Mijn facsinatie is de mens die dagelijks in het havengebied verblijft maar nauwelijks waarneembaar en zichtbaar aanwezig in het havengebied. Zeker als men zich vanuit de stad in westelijke richting, de uitmonding van de maas begeeft en uiteindelijk op de maasvlakte beland. Hier lijkt men echt bij het einde van de wereld te zijn aan gekomen.
Informatie is verdwenen of summier aanwezig. Mensen zijn er nauwelijks te vinde (je kunt ze alleen alsof je vogels aan het spotten bent ontdekken in kleine hoeveelheden) Alleen de grote verkeersader de A-15 geeft op gepaste tijden een overvloed aan mensen. Verder lijkt de tijd stil te staan er ook niet meer toe te doen.
De schaal is naast dat deze niet of nauwelijks uit het landschap valt af te lezen ook niet meer in de gebouwen terug te lezen. De gebouwen zijn vervreemd en roepen geen asscociaties op met een aan de mens gerelateerde schaal en leefomgeving.
De mens lijkt opgezogen te zijn om vervolgens in het landschap te verdwijnen
Informatie uit de dagelijkse leefomgeving van de mens zijn niet of nauwelijks meer aanwezig.
De mens en hiermee ook zijn schaal heeft een ondergeschikte rol gekregen. De mens in de haven is in dienst van de industrie en zijn machines.
2. Advies
Ondanks deze verdwenen menselijke schaal is deze schaalloosheid juist de kwaliteit van het gebied en moet er zeker niet geprobeerd worden de menselijke schaal terug te brengen om zo het gebied prettiger, representatiever of wat dan ook te maken.
Mensen zijn onder de indruk van deze vervreemde schaal, ondanks de schaalloosheid kan men er tot rust komen, uitwaaien om zomaar even ergens te gaan zitten.
Ik wil de mens juist zichtbaar te laten zijn en niet meer ondergeschikt in de schaalloosheid. Tenslotte staat de haven toch weer in dienst van de mens en wordt door de mens gecreeerd en beheerd.
3. Hoe wil ik mijn fascinatie duidelijke maken
a Aan de hand van fotobeschrijvingen uit het haven gebied en uit het stedelijke gebied
Hier en daar zal er op het detail van de gebouwen in worden gezoomt om vat te krijgen op de schaal van de haven.
b Door een olieterminal in de stad te plaatsen en het shell gebouw in het havengebied
Lukt dit om dit middels een collage in de juiste verhouding te krijgen? Kan hiermee vat krijgen op de schaal?
4. Hoe ga ik met al deze informatie het info centrum vormgeven?
Ik stel me een schaalloos gebouw voor, van de dagelijkse menselijke omgeving vervreemd waar de mens niet meer ondergeschikt hoeft te zijn.
Dat niet de juiste informatie geeft gerelateerd aan de menselijke maat maar wat wel HET ULTIEME gevoel van HET ZIJN in de haven geeft.
Dus geen verdwaalde bankjes langs de weg of andere direct uit een stedelijkgebied gerelateerde (menselijke) objecten. Deze misstaan juist in het haven gebied.

SCENARIO 01: een groepje Japanners komt op zaken bezoek in Nederland en doen hierbij ook Rotterdam aan. Zo kunnen zij eindelijk kennis maken met de stad waar velen van hun autos en andere producten naar toe worden gezonden. Eindelijk kunnen zij kennis maken met de grootste en fascineerenste haven van de wereld.
Zij worden door een P.R. medewerker van het Havenbedrijf opgevangen en rondgeleid.
DAG 1
checkin bij het WESTIN hotel
wordt vervolgt….
SCENARIO 02: een groepje VMBO leerlingen techniek stappen in de bus richting de maasvlakte in het kader van het projekt GAVEHAVEN om zo de haven op verschillende onderdelen te ontdekken.

SCENARIO 03:een groepje touristen gaan op Havensafari en stappen op een watertaxi richting de maasvlakte om vervolgens een deel op de step te vervolgen.

reactie op observaties

Hallo Ariane,

Ik denk dat je enorm op de goede weg zit. Al het materiaal voor een goed beeldadvies en een goed informatiecentrum zijn voorhanden. De kunst is nu om je jarenlange ervaring met de haven en je observaties van de afgelopen maand te transformeren in een sterk ontwerp.

Volgens mij moet je geen moeite doen om de haven niet als een bedreiging te zien, en ook niet als een vreemd onwerkelijk gebied. In je tekst zijn de kernbegrippen woorden als ‘bedreiging’, ‘uiterst vreemd’, de verdwijnende mens’. Je hebt geen houvast meer aan alledaagse dingen als reclameborden en ruimtelijke samenhang. De gebouwen in de Maasvlakte worden autonoom, gebouwen zonder publieksfunctie (en dat zijn de meeste) zijn welstandsvrij.

Dat maakt het gebied uniek, maar ook bizar. Er zijn (minstens) twee technieken om dit te onderzoeken, en beide pas je voor een deel al toe. De eerste techniek is dat je in beelden, schetsen, analyse je gevoel van “uiterst vreemd” laat zien. Vreemd genoeg laten juist jouw foto’s de meeste mensen zien, in heel menselijk situaties. Ook je beelden van de haven zonder mensen zijn poëtischer dan je op grond van je tekst zou verwachten. Ik kan niet zien welke foto’s je zelf hebt genomen, of waarom de mooie luchtfoto’s er in zitten. Het lijkt alsof je wil laten zien dat de haven menselijker is dan we denken. Hoezo bedreigend? Er zijn heel veel mensen buiten, zo te zien.

De tweede aanpak zou kunnen zijn dat je gaat vergelijken. Dat kan de olieterminal in de haven zijn, maar ook de schouwburg op de Maasvlakte. Je hebt dat gedaan in gradienten (drukte richting rust, dynamiek richting verstilling), maar dat zou je moeten specificeren. Wat is de mensdichtheid? De gebouwendichtheid? Het profiel van de bebouwing? Maak duidelijk wat er rustig, verstild en ruimtelijk aan is. Het lijken voor de hand liggende kwaliteiten, maar dat zijn ze niet.
Verder denk ik dat het gevoel van vervreemding een inspiratie voor het informatiecentrum kan zijn door het feit dat alle producten die in de haven worden verwerkt bij mensen zoals jij en ik terechtkomen. Het lijkt vervreemdend, maar de volgende stap in de keten van haven naar jou en mij is dat de schoenen in de winkel komen, het fruit bij de AH en de benzine bij het tankstation verderop. De haven is dichterbij dan je denkt?

Mooie begrippen zijn verder: “de opgezogen mens”, “de mens lijkt in het landschap te verdwijnen”, “dingen zijn niet meer aanwezig”, “ik heb de geur van de haven mogen ervaren”, “de haven is steeds te bedreigend dichtbij”. Gebruiken!

Tot vrijdag.